Poemas en castellano y euskera

  

OJOS

 

La aguja tenía

un sólo ojo,

vacío, sin pupila.

 

La camisa tenía

muchos ojos

con pupilas de quita y pon.

 

La campana era un ojo

con profundas ojeras

y un sonajero por pupila.

 

El árbol tenía

muchos ojos

y todos guiñaban a la vez.

 

La noche era

una gran púpila

que reflejaba el Universo.

 

 

 

NIÑO RECIÉN NACIDO

 

Bebé como un pájaro que trina,

enséñame tu corazón

de un cielo caparazón

por donde vuela una golondrina.

Yo soy un dinosaurio de hombre

chupando el caramelo de tu nombre.

 

 

 

UNA NIÑA ABRELOTODO

 

Una niña inventó un abrelotodo:

abrió las entrañas de la tierra,

abrió rocas, abrió murallas...

 

Sus padres, alarmados,

le quitaron el abrelotodo.

 

Hoy día, el abrelotodo

se guarda en el museo de los sueños,

bajo siete llaves.

 

El museo se llama Sésamo.

 

 

 

Un mendigo

muerde su bocadillo

al ritmo del carillón.

 

 

Se gira la niña

y sonríe

con los talones.

 

 

Nube solitaria:

carga con el peso

de todo el cielo.

 

 

Corre el tren

cavando un largo túnel

bajo la lluvia.

 

 

El canto del grillo

abre las cerraduras

de las montañas.

 

 

El año se despide:

los montes están

algo más cheposos.

 

    BEGIAK

           

     Begi bakarra zuen

    jostorratzak,

    eta hura hutsik.

           

            Begi asko zituen

    alkandorak

            jarri eta kentzekoak.

 

        Begi bakarra zen kanpaia

begi-zulo handiarekin,

        eta betseina zintzilik.

 

            Begi asko zituen

    zuhaitzak,

            denak batera keinuka.

 

        Begi bakarra zen

gaua,

        Unibertsoaren ispilu.


HAUR JAIOBERRIA

 

            Haurra, titarea bezain txikia,

            erakutsi zure bihotza

            zerua bezain zabala;

            hortxe dabiltza enarak.

            Eta ni, gizon dinosauroa,

            zure izenaren goxokia miazkatzen.

 

 


DENA ASKATZEN ZUEN NESKATXA

 

          Neska txiki batek dena askatzeko tresna

asmatu zuen: askatu zituen mendiak

          askatu harkaitzak eta harresi handiak…

           

           Gurasoek, izuturik,

                tresna askatzailea kendu zioten.

 

            Gaur egun, tresna hori

    ametsen museoan dago,

            zazpi sarrailez giltzaturik.

 

            Museoak Sesamo du izena.

 

                        Eskale batek

                        hozka egiten dio ogitartekoari

                        karilioiaren erritmoan.

 

 

                        Neskatxa jiratu

                        eta irribarre dagi

                        orpoekin.

 

 

                        Hodei bakartia:

                        zeruaren pisua

                        bizkarrean darama.

 

 

                        Tunela eginez

                        doa trena

                        euripean.

 

 

                        Kilkerraren kantuak

                        mendien sarrailak

                        irekitzen ditu.

 

 

                        Badoa urtea:

                        mendiak

                        makurrago daude.